Өлеңдер
I Қоңыр кеште... жаңбыр төбемнен құйып, самал бетімнен сүйіп.
Адамзаттың бәрін сүй бауырым деп. ( Абай) Бір ғана Тәңірінің,
Алқымдадым өмірдің жиырмасын, Мейлі, енді өмірім қиындасын. Сексен жасап сегіз сөз қалдырмаған, Әлдекімнің өмірі бұйырмасын.
 «...Соған өз халіңше ұқсауды шарт қыл. Алла-Тағалаға ұқсай алам ба деп, надандықпен
Әуелі аят, хадис сөздің басы, Қосарлы бәйіт, мысал келді арасы. Қисынымен қызықты болмаса сөз, Неге айтсын пайғамбар мен оны Алласы.
Жұп-жұмыр болған жырлары жылдармен бірге жылжыған, Салиқалы сөзімен
( С.Томановқа) Арамтамақтар, Адамсымақтар,
Ақын өлді, көрпесі көрдің құмы, Білмейтіні осы ғой елдің мұны. Шарана-жыр тербеткен шайырларды, Шаршататын жалғыз-ақ елдің мұңы.