Өлеңдер · 6/7 бет
Түн. Өзгелер уыз ұйқы ұртап алған, Кірпігім сусар басын шыққа малған. Ойларым зеңгір көктен ою тіліп,
Бір құрсақтан дүреген жетінші едім, Жан азабым жүйкемді жұлмалаған. Бір білерім, ол рас, өткінші едім, Маңдайымды мың қайғы тырмалаған.
Ер өтті, ет жүрегін шоқтай қарып, Қаңтардық, қаракөкті қақпайладық. Дауылы қос ішекті керней-керней, Таласбек домбыраға кетті айналып.
Бұрын шын бар бүгін шын, Ертең шын бар үш бөлек. Керегі жоқ бұлардың, Бұзылмайтын шын керек.
Бөкен жон, бөрте қыраттар астында Шөптермен жабылған, Ақсөңке сүйектер сөйлейді, Не түйдік аруақтар зарынан?!
Шер толқытса шығады. Тағы да торығу, Тағы да алдану, (Асан Қайғы) Қарынның қамы үшін,
Ұйқымен кірпігімді құлыптап ап, Мен бейшара, жатқанда ашық ауыз. Жаратқанның сәулесі жырға айналып, Көкірегіме кетіпті жұмыртқалап.
I ...Әрбір істе қазақ исі аңқығанын, Тірлікте көзімізбен көреміз бе?.. (Ғ. Қараш)