Толғақ

Ұйқымен кірпігімді құлыптап ап,
Мен бейшара, жатқанда ашық ауыз.
Жаратқанның сәулесі жырға айналып,
Көкірегіме кетіпті жұмыртқалап.
Оянам, құтыламын қайда қашып,
Сол кезде қағанағын өлең жарса.
Мен сонда қуаныштан көрпе астында,
Көлеңкеммен сүйісем аймаласып.
Жұпарына жүйкемді жұлқылатып,
Аспан жаққа қараймын пәк жүрекпен.
Сүмбіленің мөп-мөлдір сәулесінен
Сүт иісін сімірем бұрқыратып.
Жұлдыз сіңір жұпарды аршып алып,
Әлегімді әлемге паш еткенде.
Құлының қуанышына ортақ Тәңір
Нұрын төгер тіліме тамшылатып.
Таң тіріле түседі ауызданып,
Қара өлеңім тұрғанда қауыз жарып.
Міне, солай, қара түн қаза болды,
Қаламсаптың басында бауыздалып.