«Құран»

Әуелі аят, хадис сөздің басы,
Қосарлы бәйіт, мысал келді арасы.
Қисынымен қызықты болмаса сөз,
Неге айтсын пайғамбар мен оны Алласы.

Абай Құнанбайұлы

Құран мен хадис оқылған кезде,
Отырған жерге нұр тарар.
Өлең де солай ізетті болса,
Жамырай ағып жүрекке
Жапырақ болып жайқалар.
Жапырақ болып жайқалса,
Алпыс екі тамырың,
Сен онда күнсің жанатын.
Маңдайыңның отымен
Маңайыңды жылытып,
Мамырлап қана ағатын.
Сенер едің сол шақта,
Сезер едің шынымен,
Көкірегіңде бүр атқан,
Көбелектің қанатын.
Ойнайды олар ой болып,
Қанаттары сусылдап,
Маңдайымның үстінен.
Мен өйткені Алламның
Ақиқатын түсінем.
Жеті ғарыш ілімін
Жеке бір нұрға тоғытып,
Жүз он төрт сүре шашақтап,
Жер үстіне түсірген,
Жаратушы Хаһ Аллам,
Сен сыйлаған жүректен
Өзімді іздеп келемін,
Өмір – бақи ішінен.
Өзімді іздеп келемін,
Жүрегімнің ішінен.
Ей, кеңістік жазуы!
Сүйем сені мөп-мөлдір
Сүрелерің үшін мен.

Арту-арту белдердің
Аттап өтіп үстінен,
Ай нұрына ат жуған.
Алты құлаш жетпеген,
Текшедей тегіс белдерін,
Жай тасымен шарт буған.
Жел кісінеткен жебесін,
Жеті айлық жерге жеткізген,
Жолбарыс жүрек ерлікті,
Туған жердің топырағын
Тәу ететін елдікті,
Өмір деген зорлықты,
Өлім деген шындықты,
Сенде екенін түсінем.
Құран шариф кітабы,
Сүйем сені тұп-тұнық
Кәусарлығың үшін мен.
Жаратушы Хақ Аллам,
Қалапсаптан құлатып,
Ақ қағазға көктеткен,
Абыройың үшін мен,
Атақ, даңқпен ауырған,
Адамдарды түсінем.
Қашып шығып солардың
Қатарынан бір күні
Мәңгүрт қоғам, мен сенің,
Обалың боп сыздармын,
Отыз екі тісіңнен.