Ақын өлді, көрпесі көрдің құмы,

Ақын өлді, көрпесі көрдің құмы,
Білмейтіні осы ғой елдің мұны.
Шарана-жыр тербеткен шайырларды,
Шаршататын жалғыз-ақ елдің мұңы.
Сары көйлек сары даламды сүйгем анық,
Тыңда далам, тыңда жұрт, тыңда халық!
Тіріде тырбанбасам не тындырам,
Есіксіз, терезесіз үйге барып.
Алтыны жоқ, жырымның жезі қалса,
Білмеймін, өмір сүрер кезі қанша?
Ақынға ұзақ жасау міндет емес,
Артында өлмейтұғын сөзі қалса.
Ел үшін шырылдайық, шырылдасақ,
Енесінен айрылған құлынға ұқсап,
Елдің мұңы жеп жатыр жүрегімді,
Жемтікке үймелеген шыбын құсап.