Дауыс

I ( М.Ешекеевке )

Алты қырдың астынан ұйтқып бір соққан дауысы

Алты қанат боз үйді шайқалта соғып кернеген.

Сол бір ащы дыбысқа

Қоғалы көлдің қуы мен шағала құсы шөлдеген.

Мына жеті қат ғаламның

Жеті нотасын меңгерген,

Менің топырағымның әр шөбі

күй болып кісінейді

құба дөңдерден,

Қоп-қоңыр домбырамнан аумаған

қоңыр желменен.

Күрп-күрп еткізіп күй шалсам,

Нұрланып жан іші,

Өзгеріп қанымның ағысы,

Әсеттей қомданып,

Қиқулап ән салсам,

Ауызымнан төгілген

аспанның дауысы.

Мен едім осындай даланың тағысы.

Осы дыбыстар даламның зары шын,

Қос ішек толғатқан

қасірет-қайғысын.

Киік қол қариялардың

Сар желген саусағынан тірілген қағысын,

Һәм домбыраның

қоңыр бұйра дауысын,

Есер эстрадашыл бұл қоғам

Енді қайдан танысын?!

Қос өмір ағады қос ішек қылымен

Түйсікпен қабылдап,

Түсінгем мұны мен.

Жүректің дыбысын сөндірген соқырлар,

Соқырлар сөйлейді дүние тілімен,

Көздердің шелімен,
Кеуденің желімен.
Солар ғой біздерді бауыздап тастаған,
Қанжардай шалбардың қырымен.
Әттең, шіркін!
Аспан денелі алыптар қалдырған
«Сарыарқа» күйлерім,
Самғауық әндерім,
Сендермен мәңгі едім.
Аздың сен білемін
Тап-тақыр далам-ай,
Ауызымен өзгенің.
Жердің жыныққан жұлдызқұрттарын
«Жұлдыз» деп ойлайтын
Әумесер күндерім.
Менің қоп-қоңыр домбырамды неге қорладың?
... Енді иесіз қалдым ба?

Киесіз қалдым ба?
Білмедім...