Досқа сыр

Қара өлең – қабырғам кеңестім,
Ойласам бес күндік елеспін.
Алланың құлы едім, ол рас,
Ақшаға құл болған емеспін.

Үй жалдайм!
Үйсіздің бірімін,
Еркіндік құныңды ұғындым.
Кісіге кіріптар (қайранда)
Қабаққа қамалған ғұмырым.

Бір досым жасындай от еді,
Алласы аспанға ап кетті.
Басына баспана тигенше
Бақилық боп кетті.

Тіріңде жансебіл, күйкі күн,
Жан ғой бұл тәніңнен үркетін.
Биікке зымырап ол кетті,
Біздерге қалдырып шикі етін.

Бес күн мен қоштасты бір есім,
Пәниден таба алмай үлесін.
Құрлыққа тоймаған қу құлқын,
Құныңды қабірде білерсің.

Достым-ай!
Сен ғана емессің сенделген,
Талайлар көз жасы көлдеген.
Қаншама обал мен үміттер,
Үкімет үйінде жерленген.

Қайтерсің, қара бас сандалған,
Жүрексіз, жылусыз жандардан.
Теңгеге түтілген өңдерден,
Темірге айналған тәндерден.

Ей, досым, бұл сонда күпір ме?
Көздер көп еті өскен бұл күнде.
Бесікке бөленген пенденің,

 Бейітке сыймауы мүмкін бе?