Ашу

Шіркін, ана зәулім үйдің ғажабы-ай,
Онда тұрған адамдарға бақ қонған,
«Таз үкімет» біз сияқты сорлылар
Тамсансын деп сап қойған.

Бәріміздің басымызда үй болса,
Қаншық қоғам қалмас еді қансырап.
Сол үйлерге қарай-қарай көз талды,
Көз жасымыз кірпішінен тамшылап.

Айпақшы, оның иелері ит баққан,
Е,тоқшылық, көсегеңіз көгерсін!
Жалған дүние, саған жамбас сыймады,
Иә, әрине, жоқшылыққа не дерсің.

Шүкір, менде туған да көп, дос та көп,
Ерлігімді көре алмайтын жүрегі.
Туыстардан көңілім қалған, шын айтам,
Өйткені, олар дұшпанымның біреуі.

Ар-ұяттан аттай салды пысықтар,
Білесіз бе, ондайларға жол болды.
Мен әлімше адал едім қоғамға,
Адалдығым, ал өзіме сор болды.

Өтінемін, «қал қалай» деп сұрама,
Біздікі сол, жоқшылықтың әлегі.
Маңдайыма шимайланған ит тірлік,
Иттікінен сәл, әйтеуір, әдемі.

Қара басым не көрмеді…Сенбейсіз,
Мынау соның қалған түрі басылып.
Маған біткен тағдыр бітсе оларға,
Бір-ақ күнде қалар еді асылып.

Махаббатын көк қағазға билеткен,
Осы адамдар бұл тірлікті тұр ұстап.

 Ойнаса да, зорласа да өз еркі,
Олар үшін біздің тағдыр қуыршақ.

Біреулерге ойын болды-ау ғұмыр-күн
Маңдайымның сор шылқыған азабы-ай.
О, Баспана, арман болдың сен бізге,
Шіркін, ана зәулім үйдің ғажабы-ай