Парыз

Мен қазақ едім!
Алдыменен Алладан ар сұрағам,
Содан кейін ақ адал мал сұрағам.
Таңдайымда тарихым таңбаланып,
Менің қобыз тілімнен тамшылаған.

Ақымақтар арыңды азық еткен,
Қайран, қас сақ қайратын қазық еткен.
Абақтының ақырғы деміменен,
Азаттықтың есімін жазып өткен.

Сүт сәулең сүйегімде шағылысқан,
Қабырғалы қазағым қара дастан.
Күрсінісің кеудемде күңіреніп,
Қасіретің қанымда араласқан.

Жирен сөз жылқы болып кісінеген
Мен сөйтіп кеңістіктің ішіне енгем.
Үкіметтің үкімі жер сатқанда,
Құлагердің құсасы түсіме енген.

Түсімнің соңы бітті-ау өрмекшімен,
Жұлдызым төбемдегі сөнбекші ме ең.
Сол түні жануардың жан айқайы
Жас болып жанарымда дөңбекшіген.

Құланың құсасынан түршігіп мен,
Сөйледім жанарымның бүршігімен.
Сол түні дөңгелек жер жылап жатты,
Топырағында бабамның иісі сіңген.

Киеңді көк қағаздар буындырған,
Қасіретіңді қайтейін, құлын далам.
Мінбелерден обалың мертіккенде,
Мәйітіңнің басында шырылдағам.

 Мына қоғам, қай қоғам, құсық қоғам,
Кеудесінен ар-иман ұшып болған.
Аллам-ай, адамдардан жалықтым мен
Ақыл есі ақшаға ұшықталған.

Төбемдегі Тәңірдің жан аңсарын
Жер бетіне жеткізу – бар аңсарым.
Жазаласаң, ал енді жазалап көр,
Ақын дейтін Тәңірдің қаламсабын.

Айтып өлем шындықты кір сіңбеген
Жерге тәнім тазарып кірсін деп ем.
Бұ дүниелік сағаттың тықылында
О дүниемнің жүрегі дүрсілдеген.