Мен аяқ астынан «Құдай» боп кетсем


«...Соған өз халіңше ұқсауды шарт қыл.
Алла-Тағалаға ұқсай алам ба деп, надандықпен
ол сөзден жиіркенбе, ұқсамақ-дәл бірдейлік
дағуасымен емес, соның соңында болмақ...».
(Абай)

Мен аяқ астынан «Құдай» боп кетсем

Адамдар бес уақыт атымды айтар,
даңқымды сатар
ішіне орап тұмардың.
Сонда деймін-ау
Маған жылағаннан,
сұрағаннан басқа
жұмысы жоқ па бұлардың.
Базбірінің бауыр еті қара ниет болса да
«О, Жаратқан
жолын мұның оңғар» деп
Жалбарынар жасын төгіп түнімен
(Жаратпасам да мұны мен).
Менің ақы алмайтынымды,
жершіл болмайтынымды
мынау жұрт
түсіне алма ма шынымен.
Пейішім – пенденің көңілі,
Тозағым – ұяты,
Мекенім – жүрегі екенін
жып-жылы қан болып
сыбырлап айтады әр сөзім
(Көрсетіп көп сенім қатесін).
Тамырдан тіл қатқан осы үнді
Тіпті, көбінің
еш естігісі де келмейтінін қайтерсің.
Ай, көрдім ғой нелерді
Небір найсап
шымырлатты-ау төбемді.
Жүндей түтіп жібергім-ақ келгенді
Кештім бәрін,
ұмыт қылдым
енді мен...
Мейірімді «Құдаймын» ғой себебі.

PS.
Жалғыздық – «Құдайға» айналу
Кейде сол жалқылығыңнан
түсіп те кетеді иінің.
Ал арыны басылмаған
қызба бас
қалың тобыр қайдан білсін...
«Құдай» болудың қиынын.