Ақын

( С.Томановқа)

Арамтамақтар,
Адамсымақтар,
Басынан аспас көмегі.
Көкірегінде иманы жоқтар
Құдай болғысы келеді.

Есектектілер,
Наркескен төсті басуды тілеп,
Көзіңнен аңсар жасыңды.
Аймамық арға сасығын илеп,
Табанға таптар басыңды.

Илана білсең,
Ибасыз кеудең,
Қан менен жынның ұғымы.
Біреулер үшін тіршілік деген –
Ішек-қарынның шұрылы.

Өлмейсің кәні,
Өмірден алған,
Кебіннің ғана түсі аппақ.
Жалғаннан Жерге жосимыз әлі
Қу сүйегімізді құшақтап.

 Кеңірдек барда,
Керіс пен егес,
Өстіп өтерміз шамасы.
Тіршілік үшін қызыл төбелес
Бесік пен Бейіт арасы.

Келте ғұмырың
Жасын боп өтті-ау,
Сен емес ындын күйттеген.
Есіл ерлердің есесі кетті-ау,
Екі аяғы бар иттерден.

Қаныңды шайқап,
Қайғыңды алған,
Арыстан жалды ақын ең.

Тірліктің соңын топырақ қылған
Дүние-ай, неткен ғапыл ең.

Қанында халық,
Демінде дала,
Біз ақын деген асыл ек.
Жалпақ жалғанға сыймадың ба, аға,
Сыйдырсын қайдан қасірет?!

Он сегіздің жырлары