Астана

Астана жұртын айналған…
(Махамбет)

Анау…
Орхон мен Енисей бойында,
Жебемнен жел тұрып,
Жеті айлық жорықтан
Тұлпарым ентігіп,
Мынау Еуропа
Етегін жабалмай жүргенде,
Менің рухым жазылған
Көне тастарға
Күлтегін тілінде кертіліп.

Мен содан
Бұрқырап жөңкілгем бұлттардың көшімен,
Найзағай ойнатып
Найзамның ұшымен,
Күп-күрең күн жанып
Кеудемнің ішінен,
Күмбірде-күмбірде күн озған кезімде
Тарихым жазылған таулардың исімен,
Мен содан…
Тас болып кісінейім.

Мен өзі кім едім?!
Қобыздан құлаған
Қорқыттың сөзі едім.
Кәуірдің мөңіреген төрт қырлы жебесін
Есіктей кеудеммен бөгедім.
Қазақ боп оянып,
Азат боп көз ілдім.
Ей, менің киелі Астанам,
Сен –
түркінің тұяғы
Оғыздың көзі едің.

Бұл Астана –
Сақтардың тағдыры,
Ғұндардың әмірі,
Осы өлке мына жер

Солардың қабірі,
Бұл – менің жеңісім,
Бұл – менің зарығым,
Иә, мен…
Шаһарға айналған
Шаһиттің қанымын.

Астана!
Асан Қайғының арманы,
Арманға төгілген
Қанменен қайғының
Қанша екен салмағы?!
Әттең, осын-ау
Топырағынан тек қана азаттық аңқыған,
Алланың аманат борышын
Билікпен,
Биік үйлермен өлшеген пақырлар,
Сенің атыңды –
аласа ойларға
Құрбан ғып алмаса болғаны.