Абайға

Жұп-жұмыр болған жырлары
жылдармен бірге жылжыған,

Салиқалы сөзімен
құламас қамал салдырған.

Қара орман қазақ тегімен
артына қалған жұртына,

Қағазға қабірі қазылмас
қазасыз өлең қалдырған.

Бұлжымас құбылнама ғой
шарана дүние ұғымы,

Жер текті менің жалғызым,
кім ұқсын жұмбақ сырыңды.

Қарғасы қалың қоғамның
қыраны жалғыз қашанда,

Бөрібайларға тәуелді
Құлагерлердің ғұмыры.

Өрелі туған данамды
өксітіп өмір өткен-ай,

Үлбіреп тұрған өзекті
өзімнен келіп тепкен-ай.

Орыны бөлек ойшылым
опынып өтті-ау өмірден,

Құрсаққа сыйған ұлыңның
қазаққа сыймай кеткен-ай.

Жатырға сыйған ұлыңның
ақылға сыймай кеткен-ай...