Өлең

Жамағатқа жазғанша күлкілі өлең,
Тақыр шабын тағдырдың түртіп өлем.
Адамзатқа арғымақ жыр түлетем,
Жүрегімің жып-жылы үлпілімен.
Қыз емшек тау тұлғалы мендегі өлең,
Марал маңдай тағдырға елжіреген.
Көңілім көл суымен шағылысып,
Арманым ай астында мөлдіреген.
Қайтейін, бөкен балтыр, аталы арман,
Менің де жаным – мәңгі, тәнім – жалған.
Құс кеудемде көк үйрек шайқалғанда,
Қос көзімнен қуаныш боталаған.
Айға бата жасасам қан шырайлы,
Қабырғамды қайратым қамшылайды.
Үркердің тұяғынан үп еткен шаң,
Көкірегіме өлең боп тамшылайды.