Жұмекенге

Қазадан қара басты ап қашуға,
Әмірің қайда Тәңірмен соттасуға.
Сен анаңның туғанда құрсағынан,
Атың тұрған ажалдың тақтасында.

Маңдайдан жыр түлетіп өскен ерсің,
Мейлі, сені мынау жұрт кештеу білсін.
Асандар қасіретіңді қайдан ұқсын,
Үсен болып тағдырды кешпегесін.

Тілегін ұшықтатып теңгеменен,
Үкім айтып үр жалған дөңгелеген.
Қара жердің үстінде, қайран, аға,
Қайтіп өмір сүргенсің пенделермен.

Теңгесі көп немені текті көрген,
Кеуделерге жаншылдың көк тіреген.
Қос қанатың құсадан қайырылып,
Өксігіңе өртеніп кеттің білем.

Мен өзі адам деген жемір едім,
Алдында жұтқыншақтың жеңілгенмін.
Табыт жасап сатқаннан пайда тапты,
Тәубәмді ұмытқалы кеңірдегім.

Табанға таптататын бар асылын,
Мен де сол, бір пенденің баласымын.
Қызыл құрт қу дүние қымбат екен,
Құзғынға айналғанда қарашығың.

Бүгін сенің атыңды жар қылғандар,
Кеше сенің жаныңды жазғырғандар.
Өлтіртіп ап өтірік жоқтау айтты,
Көз тіріңде көріңді қаздырғандар.

Жұмекен-ай, Жұмекен, дерті күшті,
Дертке ұшырап менің де бөркім ұшты.
Қадіріңді білмеген тас қоғамда,
Қабіріңді жырладым... өкінішті.