Жел шашақты жылқы күндер жосыған,

Жел шашақты жылқы күндер жосыған,
Айтатұғын арызым бар, тоқташы.
Қара жұрттың қалтасымен жазылған,
Қайран менің,
Мемлекетімнің ақшасы.

Жүрегінен Жаратқанды өшірмес,
Тиын емес,
Тәңірінің құлымын.
Алмастырсам, сірә, мені кешірмес,
Аяғымның астындағы ғұмырым.

Дүниеге шатын жыртқан пенденің,
Көргем талай көк қағазбен сүйісін.
Арам-арам ақшалардан сезгенмін,
Ажалымның иісін.

Оған ләззат – жылап ғұмыр кешуің,
Құдай болуды армандайтын адам көп.
Амалың не, еңкіш болса есігің,
Еңкеймеске шараң жоқ.

Тәңір дейді,
Теңгесі көп адамды,
Соған бәрі жағатсыған, күйлеген.
Өйткені бұл дөп-дөңгелек ғаламды,
Төрт бұрышты көк қағаздар билеген.

Қос көзімді еңіреткен қоғам шын,
Айталмас ем жаралғанда басқа боп.
Жанымдағы жалғыз ғұмыр ол да өтер,
Жанарымның жапырағын жастанып.

Ей, қара өлең!
Қиялыңнан сүзілген,
Қаралы ойдың қауырсыны мен едім.
Бурыл айдың бұтағынан үзілген
Бурыл сәуле сен едің.

 Көк үйрегім қайтқан тұста ай кезбе
Көкірегіме бір ғажайып күй еніп,
Қарашық боп қалғым кетем сол кезде
Қара түннің қанатына сүйеніп.

Екі өмірдің алғашқысын құса ғып,
Тәңір бізді туыс қылған уайымға.
Тірлігіңде-ақ тіркеп қойған мүше қып,
Қара жердің астындағы қауымға.

Әй, жігіттің сұлтандары, кеш білмен.
Ғазалдардан қалған дұрыс ой алып.
Бір күн сен де өтіп кетпе бес күннен
Қара қолың қызыл қанға боялып.