Құса

Қарғам, маған қайғылы деп кінә артпа,
Тұл тірліктен тұншықпаудың айт емін,
Кіл мұңсыздың тірі өлігін көргенде
Тітіркенбей, қайтейін.

Қоңыр кештен қою-қою ой ұрттап,
Серт байласқам іңірмен.
Қайырымсыз пенделерден қамығып,
Қарашығым хат жазады түнімен.

Тәңірінің тамшысынан жаралғам,
Әй, есер ел, табаныңда езілдім.
Ұятыңды ұшықтасам деп едім,
Мөлдірімен көзімнің.

Құсалықтан қобыз мұңның мендегі
Қыл ішегі дір еткен.
Күрсіністің күлбілтесін маздаттым,
Тағдырыңды түйсігіме түнетсем.

Күн батыстың күйреуінен жалықтым,
Сосын тағы айтпақ сөзді іркідім.

 Олар маған көрсетпекші өнер деп,
Көрпесінің бүлкілін.

Көрпесіне күнә жаққан, «анашым»!
Қара жұртты қайда тастап барасың?
Ем қонбайтын ессіздерге не дейін,
Ермек қылған екі аяқтың арасын.

Жердің беті толған пенде тәубәсіз,
Енді оларға ештеңе деп айталман.
Жалғыз Ием, жар бола гөр құлыңа
Адам тектес шайтаннан.

Биік-биік мінбелерден сөйлейді
Қарыны тоқ құмайлар.
Кісі жегіш кеңселердің ішінде
Отырады құдайлар.

Сол құдайлар сорпа жұтып сорымнан
Жылатады мен бейшара ғаріпті.
Ожданымды отқа жағып ойсыздар,
Обалымнан ойыншық жасап алыпты.

Күлдір-күлдір күңірендім не пайда?
Күн тұтылып ішімде.
Талқан болған тағдырлар-ай, қайтейін,
Тіршіліктің тісінде.