Шеше

Біздің өмір – қара тірлік, қара нан,
Қара түннің қауызынан зар алғам.
Мен о баста жерге келмей тұрғанда,
Жатыр деген жарты әлемде жаралғам.

Бір тамшыдан пайда болсам басында,
Қайда барам, қайдан келдім расында.
Келген жерім – аяғымның үстінде,
Кетер тұсым – табанымның астында.

Құрсақ деген нұрлы әлемнен таралған,
Бір анадан жетеу едік жаралған.
Мен әкемнің тамырынан қан алып,
Мен анамның омырауынан ар алғам.

Төрт тұлымды, үш кекілді өсірген,
Менің анам дария сынды есілген.
Төсіндегі сүт емізген бүршіктің,
Қағбадағы қара тастан несі кем.

Егер менің арымды ақша алдаса,

 Құдай сөйтіп қаңғыртпай ма қорласа.
Онда менің жануардан нем артық,
Екі аяғам бар дегенім болмаса.

Адамдар-ай, адамдар-ай, адасқан,
Бес күндіктің бет-ауызын жаласқан.
Кішілері күштілерге жұтылып,
Дүние деген қу сүйекке таласқан.

Мына жалған, жалған емес, зар екен.
Жақсылыққа Жалғыз Ием жар екен,
Пенделерін сыйғызбаған қара жер,
Хауа ананың құрсағынын тар екен.

Пенделерді таластырған қу жалған,
Шеше-ау, сенің құрсағыңнан тар екен…